Niet altijd makkelijk ...

PKV20140724_MV1D_3132
De Arkenheemse weg naar Nijkerk is lang en zit vol met rotondes. Sylvia hield op donderdag 2 oktober hardop tellend het aantal bij. Helaas wist de routeplanner niet dat de eerste rotonde maar drie mogelijkheden had in plaats van de gebruikelijke vier. Toen we daar op het industrieterrein achter kwamen, moesten we het hele stuk weer terug. Gelukkig klopten toen alle aanwijzingen wel. Via de Callenbachstraat en de Venestraat arriveerden we toch nog op tijd bij Huize St. Jozef. We werden hartelijk ontvangen Huize St. Jozef, Nijkerk

Een huiskamer, twee grote tafels en enkele dames. Het was een beetje woekeren met de ruimte en daarna nog een tafel improviseren voor de voorwerpen. Toen we alles hadden uitgepakt en neergezet, hadden we vier gasten. Mevrouw S. zat vol grappen (later merkten we dat die haar geheugenverlies een beetje maskeerden). Ik had meteen contact met haar, toen ze uit Dordrecht (mijn geboorteplaats) bleek te komen en we over de stad konden praten. Een zeer onrustige dame wilde alleen maar weg, een ander werd door iemand opgehaald nog voor de presentatie begon. Uiteindelijk hadden we vijf bewoners. Een van de vijf had moeite wakker te blijven, maar veerde op, toen het over de huzaren ging of als we haar voorzichtig een voorwerp in de hand gaven. Zij had ook als toerist eens de Spakenburgse dracht aangehad, compleet met kraplap. Zo ging ze op de foto. “O, wat een ellendig ding was die kraplap! Daar kan je toch helemaal niet mee zitten.” Een ander herinnerde zich de grote tabaksplanten van de buren. Was het in de oorlog? Dat kon ze zich niet meer herinneren. Ze kwam telkens op de enorme planten terug. De enige man in het gezelschap had korte tijd in een sigarenfabriek gewerkt en een kleine, stille dame bleek als kind twee keer per dag thuis de koeien gemolken te hebben. “Je moest vroeger al gauw werken , hoor.” Het bronzen kunstwerk
Ophelia riep een vraag op: “Maar waar dient zo’n beeld nou voor?” Grappig is dat alle aanwezigen meteen zeiden dat het beeld “van ijzer” was. Niemand dacht aan steen, wat meestal het eerst gezegd wordt.

We dachten onder Nijkerkers te zijn, maar de bewoners kwamen o.a. uit Scheveningen, Dordrecht en van een boerderij op de grens van Bunschoten en Nijkerk. Het was niet de makkelijkste presentatie, maar alles bij elkaar toch een fijne ochtend met veel reacties van de bewoners.
Jacqueline en Sylvia (vertellers)