Niet altijd makkelijk ...

PKV20140724_MV1D_3132
De Arkenheemse weg naar Nijkerk is lang en zit vol met rotondes. Sylvia hield op donderdag 2 oktober hardop tellend het aantal bij. Helaas wist de routeplanner niet dat de eerste rotonde maar drie mogelijkheden had in plaats van de gebruikelijke vier. Toen we daar op het industrieterrein achter kwamen, moesten we het hele stuk weer terug. Gelukkig klopten toen alle aanwijzingen wel. Via de Callenbachstraat en de Venestraat arriveerden we toch nog op tijd bij Huize St. Jozef. We werden hartelijk ontvangen Huize St. Jozef, Nijkerk

Een huiskamer, twee grote tafels en enkele dames. Het was een beetje woekeren met de ruimte en daarna nog een tafel improviseren voor de voorwerpen. Toen we alles hadden uitgepakt en neergezet, hadden we vier gasten. Mevrouw S. zat vol grappen (later merkten we dat die haar geheugenverlies een beetje maskeerden). Ik had meteen contact met haar, toen ze uit Dordrecht (mijn geboorteplaats) bleek te komen en we over de stad konden praten. Een zeer onrustige dame wilde alleen maar weg, een ander werd door iemand opgehaald nog voor de presentatie begon. Uiteindelijk hadden we vijf bewoners. Een van de vijf had moeite wakker te blijven, maar veerde op, toen het over de huzaren ging of als we haar voorzichtig een voorwerp in de hand gaven. Zij had ook als toerist eens de Spakenburgse dracht aangehad, compleet met kraplap. Zo ging ze op de foto. “O, wat een ellendig ding was die kraplap! Daar kan je toch helemaal niet mee zitten.” Een ander herinnerde zich de grote tabaksplanten van de buren. Was het in de oorlog? Dat kon ze zich niet meer herinneren. Ze kwam telkens op de enorme planten terug. De enige man in het gezelschap had korte tijd in een sigarenfabriek gewerkt en een kleine, stille dame bleek als kind twee keer per dag thuis de koeien gemolken te hebben. “Je moest vroeger al gauw werken , hoor.” Het bronzen kunstwerk
Ophelia riep een vraag op: “Maar waar dient zo’n beeld nou voor?” Grappig is dat alle aanwezigen meteen zeiden dat het beeld “van ijzer” was. Niemand dacht aan steen, wat meestal het eerst gezegd wordt.

We dachten onder Nijkerkers te zijn, maar de bewoners kwamen o.a. uit Scheveningen, Dordrecht en van een boerderij op de grens van Bunschoten en Nijkerk. Het was niet de makkelijkste presentatie, maar alles bij elkaar toch een fijne ochtend met veel reacties van de bewoners.
Jacqueline en Sylvia (vertellers)

Inspirerend de zomer in!

Meccano_439Als je kunt kiezen tussen lachyoga, high tea, jeu de boules, creatief zijn met papier, Museum voor 1 Dag en nog 10 andere activiteiten, dan wordt de keus moeilijk. Toch zaten er maandagochtend 14 juli 21 mensen klaar in het Anne Frankcentrum in Waddinxveen voor onze presentatie. Initiatiefnemer Maja Postma heette iedereen welkom en de wethouder opende het. Het Zomerpalet is bestemd voor senioren van 55 jaar en ouder, die leuke dingen willen doen in die soms wat lange zomervakantie als kinderen en kleinkinderen weg zijn en sport en hobbyclubs een zomerstop hebben.
De grote groep werd gesplitst, zodat we simultaan konden presenteren, met in elke groep twee vertellers. Agnes met Sylvia en Martin met Jacqueline. Een geheel nieuwe ervaring! Sylvia en Maria bespraken de kraplap, het houtsnijwerk, de tabaksdoos en de Attilla, Martin en Jacqueline toonden meccano, de sculptuur, het schilderij en het stoplicht. Er was veel belangstelling voor de verhalen achter de voorwerpen en de mensen vonden het erg leuk om “ er aan te mogen zitten”.

Over de meccano werden de volgende herinneringen opgehaald: “Ik speelde met Trix, kent u dat? Daar kon je eigenlijk nog mooiere dingen mee maken.” “ O kijk toch eens, op dat instructieboekje: die jongens met die ouderwetse truitjes, dat droegen mijn broers ook.”
“Voor welke leeftijd is meccano eigenlijk geschikt?”
“ O ja, die grondplaten en die hoekdingen, daar kon je van alles mee maken en dat sleuteltje raakte altijd kwijt.”

Naar aanleiding van de bronzen sculptuur „Ophelia” kwamen de volgende reacties los: “ Goh wat een mooi verhaal. Die Hamlet! Ik ben eens naar zijn graf geweest in Denemarken. Het was prachtig, maar eigenlijk bestond hij natuurlijk niet echt.”
“ Jee, wat zwaar, dat is zeker van steen. Wat is dat voor steensoort?”
“Moet je eens voelen, wat heeft ze die teentjes mooi gemaakt en dat fijne gezichtje, prachtig.”

Het schilderij daagde uit tot verbeelding: “Drie generaties, dat zie je zo, die met die baard is de oudste.”
“Ik vind hem raar kijken, boos en een beetje aanmatigend.”
“ Nou ze kijken volgens mij naar het voetbal en er gebeurt weer eens helemaal niks.”
“Jaren dertig, denk ik, die kleding en die hoeden.” “Nou, ik zie zo’n modern geluidsdingetje in zijn oor zitten.” “Ik vind het een beetje somber.”
“Ik vind de kleuren een beetje saai en volgens mij moest er nog iemand in het midden bij.”
“ Wat leuk om zo goed naar een schilderij te kijken, dat doe ik in een museum eigenlijk nooit.”
Jacqueline Louwé (verteller)

Wat zou dit zijn?

DSCF0056 kopie
Vandaag waren we te gast bij Woonzorgcentrum Mgr. Blom in Amersfoort. Er was een grote groep zeer geïnteresseerde dames, zowel zusters als bewoners van de meerzorg. Na een maand pauze moesten Maria en Jacqueline weer aan de bak. Dat is even wennen, zeker als er gewerkt moet worden met nieuwe collectie: een schilderij: Koninginnendag van Elisabeth Zorn uit de collectie van Special Arts en een schaalmodel van een kunstwerk Boa eet oma van Ram Katzir uit de collectie van Gemeente Amersfoort. Het schaalmodel (hierboven te zien) riep mooie reacties op. Op de vraag Wat is het? kwamen veel uiteenlopende associaties: „een kandelaar, kijk maar in de holte past een kaars …”, „ kinderspeelgoed …”, een arrenslee, want je kunt hier zitten en door de vlakke bodem glijd het goed over het ijs…”, „ een reptiel of zo, omdat die zo kruipend is…”, „ een hijssysteem, zoals ze bij de toren hebben gebruikt voor de klokken…”, „gewoon een kunstwerk, iets om op te zitten…” en „ een vervoersmiddel, het lijkt wel een fiets … een ligfiets…”. Met andere woorden, de hersenen hadden genoeg redenen om te kraken. En dan wordt er terloops gezegd: „ Je moet wel moderne kunst houden.”
In het gastenboek heeft één van de zusters deze reactie achtergelaten: „Het was heel interessant het museum voor één dag. Ik hoop dat dit vaker mogelijk zal zijn. De uitleg was heel goed. Alleen al de spanning wat het zou zijn. Hartelijk dank en graag tot gauw.”
Angela Manders (artistiek leider)